Een comfortabele bus brengt ons van Leuven naar Bardonecchia. Onze fietsen gaan mee in de aanhangwagen.

Als binnenkomertje op onze eerste fietsdag kan de Colle del Sommeiller tellen. Van in Bardonecchia tot op de pashoogte is het 1800 hoogtemeters klimmen, bijna allemaal op gravel. Veel hoger geraak je in Europa met een fiets niet. Drieduizend meter boven zeeniveau. Recht de gravelhemel in!

De weg is ooit aangelegd in de jaren 1960 om zomers gletsjerskiën mogelijk te maken. De percentages schieten dan ook zelden boven de tien procent. Toch is de tocht omhoog adembenemend. Elke bocht gunt een nieuw perspectief op de Alpiene landschapspracht.

Voor wie bijna 2000 hoogtemeters als eerste fietsdag wat zwaar is, is er een kabelbaan die ongeveer een derde van de beklimming al zoevend laat doen. Er blijven dan nog 1200 hoogtemeters te overwinnen. Het mooiste stuk van de col tot op de top doe je dan toch nog op de fiets. Nu alle skifaciliteiten boven zijn afgebroken, regeren de steenbokken terug over het maanlandschap op drieduizend meter hoogte.

Boven is er voor fietsers niet echt een andere optie dan rechtsomkeer maken. Je daalt dezelfde weg dus terug af. Zo leer je al snel dat gravelwegen afdalen ook een inspanning vragen. Zeker op een gravelbike wordt het al snel schuddebuiken en schokschouderen. Gelukkig lacht beneden de Italiaanse keuken je toe. Ook in de bergen blijft Italië Italië!

Vandaag fietsen we van Bardonecchia naar Sauze d’Oulx. Op het programma staan een aantal ‘strade militare’. Als fietser in de bergen vink je normaliter cols af. Je fietst dan via de laagste pasovergang tussen twee valleien met rondom nog veel hogere toppen. In de Cottische Alpen bulkt het echter van de historische militaire infrastructuur op grote hoogte. De militaire wegen lopen van fort naar fort en rijgen de hoog(s)tepunten aan elkaar.

De start van de dag is nog lieflijk. Na een korte beklimming naar het Forte di Bramafam duiken we de vallei van de Dora di Bardonecchia in. Langs het bergriviertje wringt een prachtig grindlintje zich in duizend-en-één bochten. Omdat we het klotsende water stroomafwaarts volgen, hoeft je hartslag hier nog niet in overdrive.

Wie kiest voor de uitdagende route, zwenkt echter al snel links de bergflank op. Via een strada militare van voor de Eerste Wereldoorlog klauter je naar de forten van Pramand en Foëns. Meer dan duizend hoogtemeters in één ruk. Wie echt wil, kan nog hoger naar het Forte Jafferau op de top van de Monte Jafferau. Als fietser ben je hier bergbeklimmer en hemelbestormer!

Houd er wel rekening mee dat de afdaling van de Monte Jafferau een tikkeltje te steil en stenig is om comfortabel te zijn op een gravelbike. Zonder vering komt het neer op bijna twee uur lang hotsen en knotsen over de rotsen. Onmogelijk is het zeker niet. Tijdens de verkenningsritten afgelopen zomer hebben we het zelf ook gedaan. Toch bestaat de kans dat je al dalend begint te denken aan de geneugten van middeleeuwse marteltechnieken als vierendelen en radbraken.

De slotklim door het Parco Naturale del Gran Bosco di Salbertrand is dan weer helemaal op maat van de gravelfiets. Op papier lijkt zeven kilometer aan tien procent nog een kuitenbreker die angst moest inboezemen, maar het is een gravelweg van de meest fijngevoelige soort die aan standvastige percentages door het bos omhoog kronkelt tot in skidorp Sauze d’Oulx. Daar wacht een welverdiende douche en een heerlijk avondmaal dat bijna alle pijn van onderweg doet vergeten.

Onder bikepackers is de Strada dell’Assietta een legende en dat is helemaal terecht. Bijna veertig kilometer lang loopt de strada militare over een bergrug dwars door de Cottische Alpen. Vlak is het nooit. De rollercoaster loopt op en af langs Colle Basset, Colle Bourget, Colle Lauson, Colle delle Vallette, Colle di Costapiana, Colle Blegier en Colle dell’Assietta. Genoeg cols om zelfs de hemdskragen van Jean-Marie Pfaff te doen likkebaarden!

Voor wie al dat klimmen al snel wat veel wordt, biedt de gematigde variant de optie om een skilift te nemen. Je mist dan het eerste deel van de lange klim naar de Colle Basset, maar de echte natuurpracht zit toch verder op de route. Omdat je daar nergens onder de boomgrens duikt, komt er gewoon geen eind aan de vergezichtenshow. Achter elke bocht loert een fenomenaal panorama dat misschien toch weer wat fenomenaler is dan het vorige!

Voor wie van al dat klimmen maar geen genoeg krijgt, bestaat de mogelijkheid om nog wat zijsprongen te nemen. Het voordeel is dat deze doorgaans voor motorisch verkeer afgesloten zijn en dat de stilte er dus overheerst. Letterlijk en figuurlijk het hoogtepunt op onze route: het fort van Gran Serin. Daar geniet je in alle sereniteit van een subliem panorama.

Om terug in de vallei te geraken, dalen we de Colle delle Finestre af. Bergop houdt deze monsterklim je een uur of drie zoet. Bergaf is het een droomvlucht van bijna een uur zonder trappen. Eerst een super-G op gravel door de alpenweiden. Woehoe! Dan een slalom langs de 44 haarspeldbochten van het asfaltlintje in het bos. Wat een kick! En dan nog een suizende reuzenslalom op de grote baan tot de pizza’s en de ijsjes in het pittoreske Susa, bijna twee kilometer lager dan de col. Woooooooow!

Er zijn van die fietsdagen dat je tien keer denkt “mooier wordt het niet” en dan wordt het toch nog mooier.

Het begint allemaal op een lange asfaltklim richting de Col du Mont-Cenis. In plaats van de grote baan te nemen, klim je op een magistraal asfaltlintje langs het Italiaanse dorp Moncenisio. Bijna anderhalf uur omhoog op asfalt, maar je zal je geen moment vervelen. Wat een klimfestijn!

Bijna bij het Meer van Mont-Cenis verlaat je de gebaande paden en knispert het grind onder je banden. Een fenomenale gravelweg glooit op en af tussen paarse alpenbloemen, het azuurblauwe meer en de besneeuwde bergtoppen. Wat een gravelwalhalla!

En eigenlijk moet het beste dan nog komen. Als apotheose van een prachtige dag stijg je nog een heel eind richting de Col de Sollières. Eens het grind boven de boomgrens kronkelt, heb je een constant zicht op de ijsmuur van de Glaciers de la Vanoise en pieken tot bijna 4000 meter hoog. In dit buitenaardse landschap zal je je afvragen op welke planeet je bent.

Na een korte pauze op de col begint de hysterische afdaling richting aarde. Tussen de pijltjes van groene, blauwe, rode en zwarte pistes schiet een schitterende grindweg tussen de bomen naar beneden. Duizend-en-één bochten. Dichter bij skiën komt een fietser niet! Wat een dag!

Na al het gravelgeweld van de voorbije dagen, krijg je vandaag vooral macadam voor de wielen. Toch zou het een misvatting zijn om het als een rustdag te zien. Met de Col de l’Iséran staat de allerhoogste verharde col van West-Europa op het programma!

Om daar te geraken, trek je eerst nog op gravel door de vallei van de Maurienne. Een heerlijk grindpad volgt het klaterende water van de Arc bijna twintig kilometer lang omhoog tot in Bonneval-sur-Arc. Dit pad staat gekend als de Chemin du Petit Bonheur. De weg van het kleine geluk!

Vanaf Bonneval-sur-Arc begint een ander verhaal. Om de hoogste asfaltpas van de Alpen te bedwingen, moet je nog vijftien kilometer aan zes procent gemiddeld omhoog. Zeker geen onmogelijke opdracht met de juiste cadans en op eigen tempo. Je hebt tijdens deze reis al voor grotere uitdagingen gestaan.

Vanaf de top mag je nog bijna vijftig kilometer grotendeels bergaf tot in Bourg-Saint-Maurice. Eerst op de doorgaande weg, maar naar het einde toe ook op kleine baantjes en fietspaden. Hier geen gedokker, gerammel en gesakker, maar overal glad fluisterasfalt. Loopt de weg van het grote geluk dan toch bergaf?

Om op het WK-parcours in Sallanches te geraken, moeten we nog twee bergruggen over. Vandaag staat de Cormet d’Arêches op het programma. Dat is een gravelcol van 2107 meter hoog tussen de valleien van de Tarentaise en die van Beaufort. Omdat er op de pasovergang zes kilometer gravel ligt, blijven motards en wielertoeristen er weg. Lang leve de rust en de stilte!

De weg naar de top bestaat uit een combinatie van onverharde wegen en autoluwe asfaltbaantjes. Hoe hoger je fietst, hoe meer de ruigheid van het hooggebergte imponeert. Op de top lacht de Refuge de la Coire je toe. Met een welverdiende cola en een bord lokale lekkernijen kom je weer op krachten!

Voor wie het graag wat uitdagender heeft, bieden we onderweg een paar excursies aan die je van de hoofdweg afbrengen. Dat verhoogt niet alleen het percentage onverhard, maar ook het aantal hoogtemeters. De kans dat je hier nog andere toeristen tegenkomt is erg klein. De hele Alpen voor jou alleen!

’s Avonds overnachten we in Beaufort. Dit sfeervol bergdorp vol charmante huizen met houten balkons herbergt ook tal van gezellige winkeltjes en cafés. De Beaufort-kaas is het streekproduct bij uitstek: een harde bergkaas die al eeuwenlang wordt gemaakt van de melk van koeien die in de zomer op de alpenweiden grazen. Overdag langs de kant van de weg. ’s Avonds op je bord!

Wie dacht dat de laatste etappe een rustig billenbolritje zou worden: mis poes! Het WK-parcours kunnen we namelijk niet bereiken door de vallei. We moeten nog één col over: de Col des Saisies.

Die allerlaatste col beklimmen we weer grotendeels op een rustig asfaltbaantje. Dat gunt je alle tijd om de hoogtepunten van deze fietsreis te overpeinzen. De steenbokken op de Colle Sommeiller. De stilte aan het fort Gran Serin. Het balkonpad langs het azuurblauwe Lac de Mont-Cenis. De heroïek op de Col de l’Iséran. De berghut op de Cormet d’Arêches. En dan als klap op de vuurpijl: de Mont Blanc!

Vanaf de top van de Col des Saisies kiezen we immers niet voor de afdaling richting het dal. In de plaats daarvan stuurt je GPS je over de onverharde Route des Crêtes die op hoogte blijft. Bij goed weer doemt daar boven alle torenhoge hoogtes plots een enorme witte koepel op, bijna hoog genoeg om een vinger naar de staalblauwe hemel uit te steken. Het Dak van Europa! Het kroonstuk op deze fenomenale reis!

En dan moet het WK wielrennen nog komen…

De dag voor het WK wielrennen op de weg bij de mannen is het programma vrij. Wie wil, kan de WK-sfeer al eens opsnuiven bij de kampioenschappen van de jeugdcategorieën. De top van de beslissende klim bevindt zich op amper vijf kilometer fietsen van de appartementen waar we drie nachten slapen.

Fiets je liever wat langer? Dat kan uiteraard ook. In de onmiddellijke omgeving van Combloux zijn de fietsmogelijkheden schier eindeloos. Een retourtje Chamonix behoort bijvoorbeeld tot de mogelijkheden. Wie zich graag nog een keer uitleeft op gravel, raden we een trip richting Col de Joly aan.

Even genoeg van fietsen? Dan kan je een wandeling maken of kiezen voor een plons in het lokale zwembad. Ook het Lac de Passy is een bezoekje waard. Dit prachtige meer staat ook bekend als de Plage du Mont Blanc. Zwemmen met uitzicht op de gletsjers!

Vandaag staat de hoogmis van de wielerkalender op het programma: het WK wielrennen op de weg bij de mannen. De scherprechter op het parcours ligt op vijf kilometer van onze verblijfsplaats. De Côte de Domancy is 2,5 kilometer lang met een gemiddeld stijgingspercentage van 9,4%. Deze klim moet maar liefst twintig keer beklommen worden! Twintig keer dat je Evenepoel, Pogacar en Seixas in de ogen kan kijken!

Kunnen we ’s avonds met de andere Belgische supporters de overwinning van een landgenoot vieren? Of zullen we moeten verbroederen met de Sloveense of Franse delegaties?

Tijd om naar huis te gaan! Een comfortabele bus brengt ons terug naar Leuven. Onze fietsen gaan mee in de aanhangwagen.