Leuven verwelkomde het laatste wereldkampioenschap wielrennen in België. Veel symbolischer kan een startplaats voor een fietsreis naar het WK dus niet zijn.

De eerste helft van deze rit is niet al te zwaar. Door Zuid-Hageland en Haspengouw fiets je op kleine boerenwegen die op en neer glooien. Het ideale terrein om kennis te maken met je medereizigers!

Na de oversteek van de Maas in Hoei wordt het écht menens. Eerst mag je de lokale muur bedwingen. Die ken je van de Waalse Pijl. Zes kapelletjes tot de top. Tijd voor de eerste schietgebedjes?

De tweede helft van de rit borduurt voort op dit élan. In de Condroz en de Ardennen zijn nu eenmaal weinig vlakke stukken te bespeuren. Toch kozen we voor de gematigde route voor zoveel mogelijk zachte zoetjesaanhellingen die je optimaal van de prachtige landschappen doen genieten.

De uitdagende route is andere koek. Deze kiest niet voor de gemakkelijkste, maar voor de lastigste weg naar Houffalize. Ze loopt over de Haussire en de Muur van Maboge, twee van de allerzwaarste hellingen van België. Klein bier in vergelijking met de cols verder op ons parcours, maar toch genoeg om met een voldaan gevoel op ons terras in het groen neer te kunnen ploffen!

De statistieken van onze tweede rit zijn qua afstand en hoogtemeters vrij gelijkaardig aan die van de eerste rit, maar toch zijn er een paar fundamentele verschillen.

Zo krijg je door het Groothertogdom Luxemburg een ander type wegdek voor de wielen. Terwijl het in Wallonië soms zoeken is naar berijdbare reepjes macadam, krijg je hier fluisterasfalt van de allerhoogste kwaliteit voorgeschoteld.

Ten tweede ligt het zwaartepunt van deze rit in de eerste helft. De splitsing tussen de uitdagende en de gematigde rit ligt dan ook al vroeg. Het zwaardere traject neemt in het noorden van Luxemburg een aantal extra klimmen op. De Luxemburgse Ardennen moeten niet onderdoen voor de Belgische!

Het zuiden van Luxemburg kent veel minder reliëf. Na een furieuze start vlakt het hoogteprofiel dus uit. Deze kant van Luxemburg is een lappendeken van bossen en weides waartussen het heerlijk fietsen is op roetsjbanen van binnenbaantjes.

De aankomst voor vandaag ligt in Thionville, een kleine Franse stad aan de Moezel. Ons hotel ligt op wandelafstand van het centrum. Nog een kleine avondwandeling? Of toch maar de benen sparen voor morgen?

Onze derde fietsdag is de langste, maar ook de vlakste. Tussen Thionville en Epinal liggen iets meer dan 150 kilometer en 1200 hoogtemeters. Een hele rit, maar voor de meeste geoefende fietsers ook geen onmogelijke opdracht. Vergeet niet dat je een hele dag de tijd hebt om de rit af te haspelen. Je verstoppen in de luwte van de groep kan de zaken ook wat vergemakkelijken. Of ben jij onze koptrekker?

We vertrekken in de vallei van de Moezel, maar in plaats van de rivier te volgen tot Metz en Nancy, zwenk je snel af naar het oosten. Dit is één van die mooie, maar lege hoeken van Frankrijk. De verstedelijking maakt snel plaats voor bossen en eindeloze graanvelden. Bos en graan. Bos en graan. En hier en daar een klein dorpje.

Op de fiets voel je de overgangen in het landschap intens aan. Hoe dichter je bij Epinal komt, hoe meer de Vogezen zich laten gewaarworden. De klimmetjes worden een tikkeltje langer, de bossen wat donkerder en de kans op zonnebrand wat kleiner.

De toeristische gidsen van Epinal verwijzen naar het kasteel, de basiliek en het gezellige centrale plein. Ook vandaag overnachten we dus in het hart van een klein stadje dat nog uitnodigt tot een terras of een avondwandeling. Schotelen ze in het restaurant vanavond een Quiche Lorraine voor of al wat Elzas-specialiteiten? Zelfs na zo’n lange fietsdag blijkt het leven meer dan fietsen alleen!

Vandaag staat een korte, maar krachtige rit door het middengebergte op het programma. Hoe krachtig de rit precies wordt, hangt helemaal van jou af.

In de gematigde versie beklim je met de Ballon de Servance slechts één serieuze col. Op een prachtig asfaltwegje van een auto breed klim je voor het eerst deze reis boven de duizend meter boven zeeniveau. Misschien kan dat volstaan?

Wil je het toch graag zwaar, zwaarder, zwaarst? In de uitdagende variant vink je vier prachtige Vogezenbeklimmingen af: de Chevrères, La Planche des Belles Filles, de Ballon de Servance en de Ballon d’Alsace. Goed voor 170 kilometer en 3400 hoogtemeters. De koninginnenrit? Of gewoon moemakerij van de ergste soort?

Hoe dan ook: het landschap in de Vogezen mag er zijn. Bos, bos en nog eens bos. Op vele wegen ben je zeker op een doordeweekse dinsdag ook quasi alleen. Veel leuker wordt fietsen niet!

Voor de après-bike kozen we vandaag Belfort als pleisterplaats. Hoog boven de kleine stad torent geen belfort, maar een mooi fort. Aan de voet daarvan blinkt een oude stadskern met een goed hotel en een driegangenmenu, kwestie van helemaal weer op krachten te komen voor de rit van morgen.

Deze eerste rit door de Jura trekt door een minder gekende regio van Frankrijk: de Doubs Horloger. Die naam verwijst naar de eeuwenoude horlogemakerstraditie in deze streek. Zelf fiets je gelukkig niet tegen de klok. De gematigde variant telt 130 kilometer en 1200 hoogtemeters. Geen afjagerij dus.

Ver weg van de bekende fietsstreken in Frankrijk blijkt de Doubs Horloger een fietsparadijs waar de tijd stil lijkt te staan. Autoluwe wegen slingeren langs lommerrijke bossen en lieflijke weilanden vol koeien met loeiende bellen. Pannenkoekplat wordt het nooit, maar cols uit de Ronde van Frankrijk hoef je hier niet te verwachten. Als een jojo schiet je op en af door het aantrekkelijke landschap. Na ieder klimmetje wacht een afdaling en lacht een nieuw panorama je toe.

Wil je het daags na de monsterrit door de Vogezen toch graag wat uitdagender, dan kan dat ook. In de gematigde variant volgen we een paar dalen in de lengte, maar door de route een paar keer uit de vallei te sturen, tikken de hoogtemeters snel aan. Elke trap bergop wordt wel beloond met nieuwe vergezichten.

Vannacht slapen we in een hotel aan het Lac de Saint-Point. Hier geen uitnodigend stadje, wel een strandje dat smeekt om een plons. ’s Avonds krijg je de Doubs ook nog op je bord. De basisingrediënten voor de Comtékazen zag je de hele dag lang langs de weg grazen.

Het parcours van vandaag kent weer bijzonder veel gezichten. In de voormiddag fiets je door de Jura richting Zwitserland. Houd je hier klaar voor een paar stevige klimmetjes. Toch ligt het hoogtepunt op vijftien vlakke kilometers langs het Lac de Joux. In het diepe blauw van het meer weerspiegelen de beboste hellingen van de Jura.

Vanuit het middengebergte dalen we vervolgens af richting La Côte. De wouden van de Jura maken hier plaats voor glooiende hellingen vol wijngaarden waar frisse, fruitige wijnen worden gemaakt met de Chasselas-druif. Dit is misschien wel één van de mooiste stukken van de hele reis. Tussen de wijnranken liggen doorkijkjes op het Meer van Genève. De Alpen komen dichter en dichter.

Wie kiest voor de uitdagende variant, krijgt in één klim nog 1000 hoogtemeters cadeau. Vanuit de wijngaarden stijg je op een bijzonder rustig asfaltwegje door de bossen helemaal tot het ruige massief van de Dôle, één van de allerhoogste punten van de Jura. Daar wacht een welverdiende beloning in de vorm van een terras waar je bij helder weer de Mont Blanc kan zien schitteren.

Als apotheose van een enorm afwisselende rit fiets je ook nog door Genève. Na de inspanningen is het heerlijk om wat rond te flaneren in het oude stadscentrum met zijn smalle straten en historische gebouwen. Na de natuur en de bergen van de afgelopen dagen zal de levendigheid van deze stad je dubbel verbazen.

Om bij het WK-parcours te geraken, moet je één, twee of drie prachtige Alpenreuzen over. Wil je het graag uitdagend? Dan stuurt de GPS je vanuit de voorsteden van Genève meteen de Mont Salève op. Hoe hoger de weg krinkelkronkelt, hoe verder de drukte van de stad achter je komt te liggen. Houd onderweg wel nog wat adem voor het uitzicht op de top. Daar wacht namelijk een adembenemend panorama over Genève, het meer en de omliggende pieken.

Heb je het graag superuitdagend? Dan hebben we na de Mont Salève ook nog het Plateau des Glières in de aanbieding. Deze hooggelegen alpenweide is bekend om haar oorlogsgeschiedenis. De tweevoudige passage in de Ronde van Frankrijk deed ooit veel stof opwaaien omwille van drie kilometer gravel op de top. Om daar te geraken, moet je je benen wel op de proef stellen. Deze klim kent stukken aan tien procent en tien haarspeldbochten. Boven voel je dat je diep de Alpen bent binnengedrongen.

Heb je het graag minder uitdagend? Dan hoef je de Mont Salève en het Plateau des Glières helemaal niet te doen. Op de gematigde variant krijg je slechts één echte col voor de wielen. De Col des Aravis is dan ook nog eens één van de gemakkelijkste manieren om het hooggebergte te trotseren. Om 1000 hoogtemeters te maken, krijg je maar liefst 27 kilometer de tijd. De steilste kilometer zit onder de zeven procent. Boven doet het uitzicht op het Massif des Aravis bovendien alle inspanningen vergeten.

Na de afdaling van de Col des Aravis trek je door de vallei van de Arly tot in Combloux. Vergeet ook hier niet om rond te kijken. Op de Route Panoramique zie je de hoogste berg van West-Europa regelmatig schitteren. Hoe meer je Combloux nadert, hoe dichter de enorme witte koepel van de Mont Blanc komt te liggen.

De dag voor het WK wielrennen op de weg bij de mannen is het programma vrij. Wie wil, kan de WK-sfeer al eens opsnuiven bij de kampioenschappen van de jeugdcategorieën. De top van de beslissende klim bevindt zich op amper vijf kilometer fietsen van onze verblijfsplaats!

Fiets je liever zelf? Dat kan uiteraard ook. In de onmiddellijke omgeving van Combloux zijn de fietsmogelijkheden schier eindeloos. Een retourtje Chamonix behoort bijvoorbeeld tot de mogelijkheden. Wie graag klimt, vindt de klim naar Le Bettex, de Col des Saisies en de Col de l’Arpettaz binnen handbereik.

Even genoeg van fietsen? Dan kan je een wandeling maken of kiezen voor een plons in het lokale zwembad. Ook het Lac de Passy is een bezoekje waard. Dit prachtige meer staat ook bekend als de Plage du Mont Blanc. Zwemmen met uitzicht op de gletsjers!

Vandaag staat de hoogmis van de wielerkalender op het programma: het WK wielrennen op de weg bij de mannen. De scherprechter op het parcours ligt op vijf kilometer van onze verblijfsplaats. De Côte de Domancy is 2,5 kilometer lang met een gemiddeld stijgingspercentage van 9,4%. Deze klim moet maar liefst twintig keer beklommen worden! Twintig keer dat je Evenepoel, Pogacar en Seixas in de ogen kan kijken!

Kunnen we ’s avonds met de andere Belgische supporters de overwinning van een landgenoot vieren? Of zullen we moeten verbroederen met de Sloveense of Franse delegaties?

Tijd om naar huis te gaan! Een comfortabele bus brengt ons terug naar Leuven. Onze fietsen gaan mee in de aanhangwagen.